باید فراموشت کنم
چندیست تمرین می کنم
من می توانم می شود
آرام تلقین می کنم
حالم نه اصلا خوب نیست
تا بعدبهتر می شود
فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم
من می پذیرم
رفته ای و بر نمی گردی همین
خود را برای درک این
صد بار تحسین می کنم
کم کم ز یادم می روی
این روزگار و رسم اوست
این جمله را با تلخی اش صد بار تضمین می کنم